Witaj ciemności, stara przyjaciółko Znów przychodzę z tobą porozmawiać Ponieważ pewna wizja znów delikatnie się skradając Zostawiła we mnie swe nasiona I ta wizja, Którą zasiano w mojej głowie Wciąż pozostaje żywa W dźwięku ciszy W niespokojnych snach, kroczyłam samotnie Wąskimi uliczkami wyłożonymi kamieniami Pod poświatą latarni Postawiłam kołnierz, aby schronić się przed zimnem i chłodem Wtedy moje oczy przeszył blask neonowego światła, Które rozdarło noc I dotknęło dźwięku ciszy Dźwięku ciszy A ludzie skłonili się i zaczęli się modlić Do neonowego boga, którego sami stworzyli Głupcy, rzekłam, czyż nie rozumiecie, Że cisza rozprzestrzenia się jak nowotwór W nagim świetle ujrzałam 10 000 ludzi, a może więcej Ludzi, którzy mówili, ale nie rozmawiali Ludzie, którzy słyszeli, ale nie słuchali Sprawdzanie systemu Czarny neon A znak rozbłysnął ostrzeżeniem, Na które składały się te słowa: Słowa proroków zapisane zostały na murach metra I klatkach kamienic I szepczą W dźwiękach ciszy W dźwiękach ciszy Dźwiękach Głupcy, rzekłam, czyż nie rozumiecie, Że cisza rozprzestrzenia się jak nowotwór Usłyszcie słowa, którymi was nauczam Pochwyćcie me ramiona, którymi po was sięgam Wyślij Niestety coś poszło nie tak, spróbuj później. Treść poprawki musi być wypełniona. Dziękujemy za wysłanie poprawki.