O zaparciu mówi się wówczas, kiedy u pacjenta stwierdza się zbyt małą częstotliwość wypróżnień (stolec oddawany jest rzadziej niż dwa razy na tydzień lub tylko dwa razy na tydzień) lub wtedy, kiedy oddawane przez pacjenta stolce są twarde, oddawane z wysiłkiem, często z towarzyszącym uczuciem niepełnego wypróżnienia. Jakie mogą być przyczyny zaparć? Najczęstszym typem zaparcia, który rozpoznawany jest u ponad 90% pacjentów cierpiących z powodu zaparć, jest tzw. zaparcie idiopatyczne, czyli takie, w przebiegu którego nie stwierdzona zostaje żadna choroba organiczna. Ponadto do powstawania zaparć predysponują również różnego rodzaju choroby jelita grubego. Zalicza się do nich uchyłkowatość, zespół jelita drażliwego, zwężenia w przebiegu rożnego rodzaju zapaleń (przede wszystkim w tym przypadku jest to choroba Lesniowskiego-Crohna czy też zapalenie niedokrwienne) oraz rak jelita grubego. Zaparcia powstają też na skutek chorób odbytu i odbytnicy. Do najczęstszych chorób tej okolicy, które mogą doprowadzić do powstania zaparcia, zalicza się żylaki odbytu, szczelinę odbytu, uchyłek odbytnicy, wypadanie odbytnicy oraz raka i zwężenie odbytu. Dodatkowo, choroby miednicy mniejszej, jak guzy jajnika i macicy oraz endometrioza, mogą prowadzić do powstania zaparć u pacjentki. Zdarza się, że do powstania zaparć przyczyniają się też różne leki przyjmowane przez pacjenta oraz choroby obwodowego układu nerwowego (przede wszystkim jest to choroba Hirschsprunga oraz neuropatia autonomiczna, np. cukrzycowa) i ośrodkowego układu nerwowego (stwardnienie rozsiane, choroby naczyniowe mózgu oraz różnego rodzaju choroby rdzenia kręgowego). Czasami przyczyną zaparć mogą też być choroby układu endokrynologicznego i choroby metaboliczne: niedoczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, cukrzyca, hiperkalcemia czy hipokaliemia. Również pacjenci z zaburzeniami psychicznymi (depresja, jadłowstręt psychiczny) również często cierpią z powodu zaparć. Każda z wyżej wymienionych przyczyn może doprowadzić do powstawania zaparcia, jednak zdecydowanie najczęściej występuje u pacjentów zaparcie idiopatyczne, jest to bowiem ponad 90% wszystkich przypadków stwierdzanych zaparć. Jakie są kryteria rozpoznania u pacjenta zaparcia idiopatycznego? Aby móc podejrzewać zaparcie idiopatyczne, należy stwierdzić, że nie ma objawów sugerujących przyczynę organiczną zaparcia lub też wykluczono ją w wykonanych wcześniej badaniach pomocniczych. Ponadto ten rodzaj zaparcia musi pojawić się przed sześcioma miesiącami (lub wcześniej) i musi też utrzymywać się przez ostatnie trzy miesiące. U pacjenta z zaparciem idiopatycznym lekarz nie może też stwierdzić kryteriów diagnostycznych zespołu jelita drażliwego. Polecane dla Ciebie wyrób medyczny, proszek, saszetki, zaparcia zł laktuloza, syrop, zaparcia zł proszek, saszetki, zaparcia zł wyrób medyczny, roztwór, saszetki, zaparcia zł Jak leczyć zaparcie idiopatyczne? Co pomaga na zaparcia? Przede wszystkim, podstawą leczenia zaparcia idiopatycznego, jest zwiększenie zawartości błonnika pokarmowego w diecie do 20-30 g/ dobę w kilku porcjach dziennie w postaci np. otrąb pszennych (3-4 łyżki stołowe to około 15-20 g) lub owoców (trzy jabłka lub pięć bananów lub dwie pomarańcze to około 5 g). Jest to tak naprawdę podstawowa metoda leczenia zaparcia czynnościowego, czyli można powiedzieć, że jest to skuteczny sposób na przeczyszczenie. Ponadto należy zdecydowanie zwiększyć również ilość wypijanych przez siebie w ciągu dnia płynów. Ilość ta powinna wynosić nawet trzy lub więcej litrów na dobę. Pacjent z zaparciami powinni również w miarę możliwości spróbować zmodyfikować swój styl życia. Przede wszystkim powinni mieć oni zapewnioną systematyczną aktywność fizyczną, zarówno pod postacią jazdy na rowerze, biegania czy też ćwiczeń fizycznych w domu. Tego typu ćwiczenia nie muszą trwać dłużej niż 20-30 minut dziennie. Ponadto trzeba też podejmować próby spokojnego wypróżniania przez 15-20 minut dziennie, bez nasilonego parcia, zawsze rano po śniadaniu. Osoba cierpiąca z powodu zaparć nie powinna też nigdy wstrzymywać wypróżnień. Sposoby na przeczyszczenie – dieta Należy też pamiętać o tym, że osoby z zaparciami powinny wystrzegać się niektórych produktów w diecie. Chodzi tu przede wszystkim o słodycze oraz tłuste, smażone potrawy. Jeśli te niefarmakologiczne metody leczenia zaparcia nie będą skuteczne i pacjent nadal będzie miał problemy z wypróżnieniami, wtedy konieczne jest włączenie leczenia farmakologicznego. Zwykle leczenie farmakologiczne zaparć rozpoczyna się od zastosowania u pacjenta preparatów pobudzających perystaltykę jelit oraz leków osmotycznych. Do tych pierwszych zalicza się bisakodyl (w postaci tabletek lub czopków) i antranoidy (są to glikozydy antrachinowe pochodzenia roślinnego), zaś do leków osmotycznych zalicza się przede wszystkim makrogole, laktuloze oraz fosforany i glicerol w postaci czopków glicerynowych. Dawka danego leku jest dobierana metodą prób i błędów do indywidualnych potrzeb każdego pacjenta. Jeśli lek podany w monoterapii nie jest skutecznym środkiem na przeczyszczenie, wtedy należy pomyśleć o możliwości połączenia dwóch leków z różnych grup, które będą w różny sposób działały. Do leczenia mogą zostać dołączone preparaty zmiękczające masy kałowe i środki poślizgowe, do których zalicza się przede wszystkim dokuzan sodowy oraz płynną parafinę oraz środki hydrofilne i zwiększające objętość stolca, są to przede wszystkim nasiona babki płesznika lub babki lancetowatej. Czasami może zdarzyć się, że pomimo zastosowania tych wszystkich środków pacjent i tak nie może oddać stolca, wtedy też konieczne będzie wykonanie lewatywy. Lewatywa jest skutecznym środkiem na przeczyszczenie, jednak należy pamiętać o tym, że zalecenie jej wykonania, zwłaszcza w przypadku dzieci, zawsze powinien wydać lekarz prowadzący, który stwierdzi czy na pewno nie ma żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej zastosowania. Jeśli zaparcie pomimo właściwego leczenia, właściwych nawyków żywieniowych i stylu życia utrzymuje się przez cały czas, może być to znak, że należy zgłosić się ponownie do swojego lekarza. Wtedy też prawdopodobnie zajdzie potrzeba wykonania badań dodatkowych, aby przekonać się, że na pewno zaparcie nie jest wywołane żadną poważną dla naszego zdrowia chorobą. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Guzy, stłuczenia i siniaki – co na nie stosować? Guzy, stłuczenia, siniaki i obrzęki – jakie środki warto mieć pod ręką, aby urazy goiły się szybciej? Podpowiadamy. Makrogole – czym są? Działanie przeczyszczające, zastosowanie, przeciwwskazania Makrogole to dobrze tolerowane i bezpieczne w stosowaniu preparaty, które wykorzystuje się w przypadku zaparć zarówno tych długotrwałych, jak i sporadycznych. Powodują zwiększenie objętości płynów w świetle jelit oraz wywołują działanie przeczyszczające. Czy kobiety w ciąży i dzieci mogą stosować makrogole, jakie są skutki uboczne zażywania tych leków, a także jak długo może być prowadzona terapia z wykorzystaniem PEG? Oparzenie meduzy – co robić? Wakacyjna kąpiel dla niektórych może skończyć się przykrym i dość bolesnym doświadczeniem za sprawą parzących, galaretowatych parasolek, swobodnie pływających w toni wodnej, czyli meduz. Do obrony oraz chwytania pokarmu używają parzydełek, zawierających jad, którego siła działania jest zróżnicowana w zależności od rodzaju meduzy. Po czym można rozpoznać, że oparzyła nas meduza? Dowiedz się, co zrobić po oparzeniu meduzą, zwłaszcza jeśli planujesz zagraniczne wakacje nad wodą. DEET – co to jest, dlaczego odstrasza komary i kleszcze? Bezpieczeństwo sprayu na owady DEET jest repelentem otrzymanym syntetycznie. Działanie tego preparatu polega na zaburzaniu węchu owadów, które nie są w stanie odebrać i zakodować zapachu kwasu mlekowego, będącego składnikiem potu potencjalnego żywiciela. Jak poprawnie stosować DEET, czy dzieci i kobiety w ciąży mogą bezpiecznie z niego korzystać i czy DEET na komary może być szkodliwy dla zdrowia? Zastrzyki z kwasu hialuronowego – czym są iniekcje dostawowe i kiedy należy je stosować? W niechirurgicznym leczeniu artrozy i chorób chrząstki stawowej stosowana jest dostawowa suplementacja kwasu hialuronowego (HA), czyli wiskosuplementacja. Zazwyczaj iniekcje dostawowe dotyczą stawów kolanowego oraz biodrowego. W aptekach oraz przychodniach dostępne są liczne preparaty do wiskosuplementacji kwasem hialuronowym. Produkty te różnią się usieciowaniem oraz masą cząsteczkową HA. Który preparat wybrać, jaka jest różnica między zastrzykami z kwasem hialuronowym a preparatami zawierającymi kolagen? Jak złagodzić ból pleców? Domowe sposoby i leki apteczne Ból pleców może dotyczyć każdego odcinka kręgosłupa, jednak zazwyczaj występuje ból krzyża, który pojawia się w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Zakłada się, że w populacji do 40 roku życia ponad 70% osób cierpiało na ból krzyża, natomiast drugiego najczęściej występującego bólu pleców – w odcinku szyjnym doświadczyła minimum połowa populacji. Jak poradzić sobie z bólem pleców, jakie leki wybrać i które z domowych sposobów mogą uśmierzyć ból? Co na alergię? Skuteczne leki i domowe sposoby na alergię Alergia może dotyczyć niemowlaka, dziecka i osoby dorosłej. Niestety problem ten doskwiera coraz większej ilości osób na całym świecie. Lekceważenie objawów alergii może doprowadzić do groźnych komplikacji, takich jak np. przewlekła obturacyjna choroba płuc. Wsparcie w leczeniu alergii mogą stanowić metody naturalne oraz wypracowanie schematu zachowań ograniczających kontakt z alergenami. Dostępne są również leki i preparaty na alergię, które można kupić w aptece także bez recepty. Stosowane właściwie, czyli konsekwentnie i zgodnie z zaleceniami, mogą pomóc zwalczyć dokuczliwe objawy alergii. Apteczne testy do wykrywania zakażenia Helicobacter pylori z kału i krwi Zakażenie Helicobacter pylori jest często diagnozowaną infekcją przewodu pokarmowego, która jednak w niewielkim procencie przypadków daje objawy, takie jak ból nadbrzusza, nudności czy wymioty. Diagnozę stawia się najczęściej na podstawie wyniku testu ureazowego, dla którego alternatywą od pewnego czasu są domowe testy na obecność zakażenia h. pylori z krwi lub kału. Czy są one wiarygodne, jak je przeprowadzić i jak interpretować ich wynik?